17 mei 2007 

"Mijn auto, mijn vrijheid" viel vroeger te lezen op een populaire sticker. Wie nu naar de verkeersinformatie luistert, weet dat ook deze vrijheid dikwijls eindigt waar die van een andere automobilist begint: in de file. Vanuit Limburg naar Brussel, Antwerpen of Gent, met de wagen weet je wel wanneer je vertrekt, niet wanneer je zal aankomen.

Toch laten weinig chauffeurs de auto staan. Omdat het een bedrijfswagen is, en alle kosten toch betaald worden. Of omdat ze gewoon geen andere keuze hebben.

Daarom is een betere treinverbinding zo belangrijk. De eerste snelle treinen van Hasselt naar Brussel zijn er al, maar hier mag en zal het niet bij stoppen. Ook de stations Neerpelt, Overpelt en Lommel hebben recht op een snellere rit naar Brussel, zonder de omweg via Berchem. En de NMBS moet meer over de grens durven kijken. Naar Maastricht, en naar Eindhoven. De dienstregeling van De Lijn moet hier op inspelen. Want mobiliteit is een basisrecht, ook voor wie zich geen eigen wagen kan veroorloven.

Een goed mobiliteitsbeleid probeert ook de bestaande wegen, kanalen en spoorwegen optimaal te benutten. Het Belgische infrastructuurnetwerk behoort nu eenmaal tot één van de fijnmazigste ter wereld. Vandaar het belang om zoveel mogelijk vrachtverkeer af te leiden naar het water en het spoor. Beter voor het milieu, en het geeft lucht aan de andere weggebruikers. Aan fietsers, bijvoorbeeld, die kunnen rekenen op goed onderhouden, veilige fietspaden, op bewaakte fietsenstallingen en op werkgevers die fietsende werknemers een streepje voor geven.